29 april Spitzenort

Dinsdag 29 april 2025

Ik zit.

In het zonnetje.

Met een glaasje wijn (oké, had kouder gemogen, maar je kunt niet alles hebben), aan een tafel waar zelfs een tafelkleedje op ligt.

Uitzicht over het water, Bodhi half relaxed aan mijn voeten.

En voor het eerst denk ik: ja… dit is dus precies zoals ik me mijn vakantie had voorgesteld.

Nou ja.

Dat het even duurde om hier te komen, is een understatement.

De eerste twee dagen waren — hoe zeg je dat netjes? — echt ruk.

Ik was moe. Nog niet hersteld van corona. Plus een heerlijke, snerpende voorhoofdsholte-ontsteking als souvenir.

Daar bovenop: klungelen met de camper (E-Busje, heel schattig, weinig ervaring) en Bodhi die op de camping compleet aan stond.

En als Bodhi aan staat, sta ik dus óók aan.

Kinderen, ballen, katten, wild… alles triggers. Alles aan.

Twee dagen lang was ik een soort menselijke radar, op standje maximaal.

Slapen? Nauwelijks.

Ontspannen? Vergeet het.

Dus vanmorgen dacht ik: vroeg vertrekken, frisse start.

Dat liep… ietsje anders.

De dag begon al fantastisch toen ik besloot te gaan douchen.

Met Bodhi.

In de familiedouche.

Ja, ik weet ook niet waarom ik dacht dat dát een goed idee was.

Er had echt een volledige comedy-aflevering van gemaakt kunnen worden.

Maar hé, ik begon de dag schoon.

Daarna het busje inpakken. Wat, spoiler alert, altijd langer duurt dan je denkt.

Dus niet om acht uur weg.

Maar om negen uur.

Lang rijden. Heel lang.

Gelukkig is het voordeel van zo’n E-Busje dat hij eigenlijk zichzelf een beetje rijdt.

Cruisen, een beetje soezen (zonder daadwerkelijk te slapen, beloofd), en lekker doorkabbelen.

En Bodhi?

Held van de dag.

Hij vond de camper top.

Bij elk laadstation legde ik zijn matje uit, zijn waterbakje erbij, en daar lag hij dan, alsof hij de reismanager was.

Ik heb foto’s gemaakt — hij verdient zijn eigen Insta-account, serieus.

Alleen het laden zelf…

Tja.

Eerste keer stekker erin? Prima.

Stekker eruit? No way.

Dat kreng zat muurvast.

Dus: bellen. Nog een keer bellen. Kijken. Zuchten.

Gelukkig een gouden tip gekregen: auto op slot, weer open, floep, stekker los.

Ik voelde me oprecht technisch begaafd voor vijf minuten.

Maar ja, dat hele gedoe kostte wél anderhalf uur vertraging.

Maakt niet uit.

We zijn er.

We zitten.

Met wijn (wel lauw), uitzicht (prachtig), en een hond die uitgeteld maar tevreden in het gras ligt.

En terwijl ik daar zo half in het zonnetje wegzak, zit ik ook te wachten.

Op René.

René is vanmorgen om zeven uur van huis vertrokken. Eerst naar Hamburg, camper gehuurd, hele huis erin, en nu onderweg naar hier.

Ik weet precies hoe zij zich straks voelt.

Eerste dag camperleven = pure survival mode.

En ik vind het fijn dat ik nu twee dagen voorsprong heb.

Dat ik zit.

Dat ik adem.

Dat ik straks misschien ook een beetje kan helpen als alles bij haar nog moet landen.

Het gaat ook echt beter nu.

Bodhi is relaxter.

De camping is fijner – minder druk, minder ballen, minder chaos.

Bodhi snuffelt wat rond, eet zijn brokken, laat zich knuffelen alsof hij altijd al een campinghond is geweest.

Vanavond plan ik zelfs een extra dikke knuffelsessie. Gewoon, omdat het kan.

En nog iets nieuws:

Ik ga beneden slapen.

Want dat romantische idee van boven in de camper slapen, je weet wel, in zo’n knus nisje — dat is precies dat: een idee.

In werkelijkheid betekent het: klauteren, vloeken, en vervolgens de hele nacht je plas ophouden omdat je er onmogelijk uitkomt.

Dus vanavond gaat het matras naar beneden.

Mijn rug, mijn blaas en mijn humeur zullen me eeuwig dankbaar zijn.

En terwijl ik zo zit te genieten van deze kleine overwinning op mezelf, zie ik ineens een dikke, zwarte camper de camping op draaien.

René.

Ik herken het direct.

Ik herken ook meteen dat “help-waar-ben-ik-aan-begonnen”-hoofd dat ik zelf gisteren nog had.

En ik denk: kom maar René.

Wees welkom in de wondere wereld van het busleven.

Er staat een lauw wijntje en een zachte stoel voor je klaar.